Duszpasterstwo polskie w Dreźnie

28 października 2007 r. duszpasterstwo polskie w diecezji Drezno-Miśnia będzie obchodzić jubileusz 35-lecia, jednak początki duszpasterstwa w języku polskim sięgają końca lat 60.
i początku 70., kiedy to w NRD pojawiła się duża liczba robotników
i studentów z Polski. Rozmowy ks. kard. Karola Wojtyły z Krakowa z ks. kard. Alfredem Bengschem z Berlina dały podstawy do stałego duszpasterstwa dla Polaków. Początkowo duszpasterstwo w języku polskim dla robotników prowadzili księża okazjonalnie przyjeżdżajacy z Polski - na Boże Narodzenie i Wielkanoc.

Stałe duszpasterstwo dla Polaków w diecezji Drezno - Miśnia zainaugurowali diakoni z Katowic - jeden w Karl-Marx-Stadt (dzisiaj Chemnitz), a drugi w Dreźnie.

W okresie NRD duszpasterstwo Polaków skupiało się przede wszystkim na pracy robotników kontraktowych, choć wówczas pobyt księdza polskiego natrafiał na poważne trudności. Po zjednoczeniu Niemiec sytuacja zmieniła się i chociaż były zakusy, aby duszpasterstwo polskie zlikwidować, ponieważ zmalała liczba robotników kontraktowych i ubywało studetów, udało się przeczekać okres zagrożenia, kontynuując pracę duszpasterską w nowych warunkach. W Dreźnie i Budziszynie oprócz mszy św. zaczęto regularną katechizację oraz naukę języka polskiego,  tak też powstała "Szkółka polonijna". Duszpasterstwo nasze dotarło również do szpitali i więzień.

Od pewnwgo czasu nasze duszpasterstwo coraz bardziej przypomina zwykłą parafię, mamy biuro parafialne, bibilotekę, salkę katechizacyjną oraz małą domową kaplicę. Msze św. niedzielne i świąteczne odprawiane są regularnie w Dreźnie w katedrze (Hofkirche) oraz w Budziszynie (Bautzen) w klasztorze Klarysek. W ciągu roku szkolnego odbywa się katechizacja dzieci, a także spotkania studentów i młodzieży. Prowadzone są również kursy przedmałżeńskie.

Oprócz duchowej posługi duszpasterstwo angażuje się w życie polonijne, czego wyrazem są spotkania z okazji świąt państwowych, wspólne zabawy czy tradycyjny już turniej piłki nożnej. Wszystkie te imprezy jednoczą naszą wspólnotę.

Praca na ziemi sakosońskiej nie jest łatwa, ale przynosi owoce czego oznaką jest coraz większy udział naszych rodaków nie tylko w niedzielnych mszach św., ale coraz większe zaangażowanie w życie duszpasterstwa. Z pomocą Bożą będziemy się starać pracę kontynuować i rozszerzać.

Za: ks. A. Kobiesa, Drezno
Duszpasterstwo polskojęzyczne w Niemczech 1945-2005,
pod red. S. Bober, ks.S. Budyn, Lublin-Hannover 2006

[powrót]

Nasz Duszpasterz

Naszym duszpasterzem jest ksiądz Andrzej Kobiesa.

• ur. 20.11.1952 w Bielsko-Białej
• święcenia kapłańskie 15.05.1978 w Krakowie przez Kardynała Karola Wojtyłę
• kapłan/wikariusz:
  • 1978 Rudawa
  • 1980 Siepraw
  • 1982 Babice
  • 1982 Kraków-Nowa Huta-Mistrzejowice
• od roku 1987 proboszcz w Dreźnie

kontakt z ks. Andrzejem

Schweriner Strasse 27
01067 Dresden

Telefon: 0351 / 4984731
Fax: 0351 / 4984868
Tel. kom.: 0177 / 4735800

E-Mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

[powrót]

Duszpasterstwo pod wezwaniem Św. Brata Alberta

Św. Brat Albert urodził się 20.08.1845 jako Adam Chmielowski w Igołomii w diecezji krakowskiej.
Po studiach artystycznych został malarzem, jednakże stojąc u wrót sławy nabierał coraz głębszego przekonania, iż nie jest na właściwej drodze.
W sierpniu 1887 roku przywdział habit regularnego tercjarza św. Franciszka, a w rok później, 25. sierpnia 1888, złożył śluby czystości. Odtąd jako brat Albert oddał się aż do śmierci biednym nie tylko w Krakowie, lecz również we wszystkich domach zgromadzeń w całej znajdującej się pod zaborami Polsce.
W roku 1934 rozpoczęto prace przygotowawcze do procesu beatyfikacyjnego Brata Alberta. 22. czerwca 1983 r. podczas mszy na Błoniach Krakowskich Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych, zaś 12. listopada tego samego roku w Rzymie dokonano jego kanonizacji.
Brat Albert nigdy nie mówił o swoim heroizmie i umartwieniach. Nigdy nie chciał posiadać dóbr materialnych. Bowiem, jak sam mówił, chciał być wolny w miłości Boga i bliźniego.

Za: Oćwieja E., Św. Brat Albert Adam Chmielowski, IT Kraków 1991

[powrót]

Błogosławieni męczennicy drezdeńscy

Od dzieciństwa mieli za wspólny ideał Chrystusa, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, i Jego Matkę Maryję...

Don Bosco, wielki Święty i wychowawca młodzieży (1815-1888) utworzył Kongregację Salezjańską i poświęcił ją świętemu Franzowi Sales. Do tejże Kongregacji należało Oratorium, miejsce, w którym młodzież mogła się spotykać, pograć i pomodlić.

Do tej grupy młodych ludzi, którzy spędzali swój czas wolny w Oratorium, należało również pięciu błogosławionych chłopców z ulicy Wronieckiej:

• Edward Klinik,
• Czesław Jóźwiak,
• Franciszek Kęsy,
• Jarogniew Wojciechowski,
• Edward Kaźmierski.

W październiku 1939 roku, po zdobyciu Polski przez Niemców, utworzyli pierwsze Pfadfindergruppen w Poznaniu. Wkrótce nawiązali kontakt z polskim ruchem oporu, rozdzielali pisma i ulotki. "Nie mogliśmy się pogodzić ze stratą naszej Ojczyzny", powie później jeden z tych, którzy przeżyli.
We wrześniu 1940 roku młodzi ludzie zostali aresztowani. Byli więzieni kolejno we Wronkach, Berlinie-Neukoelln, Berlinie Spandau i Zwickau, gdzie zapadł ostateczny wyrok: śmierć przez ścięcie.
Wyrok wykonano w Dreźnie, przy Münchner Platz, 24. sierpnia 1942 roku.

Niecały rok póżniej, 5. maja 1943, na tym samym placu został ścięty Ojciec Bolesław Frąckowiak. Ofiarował swoje życie, aby przynajmniej kilku ze swoich kolegów uratować przed śmiercią: dobrowolnie wziął na siebie winę za akcję ulotkową, w którą nigdy nie był uwikłany. Po spowiedzi i ostatniej Komunii Świętej doprowadzono go na tortury i na gilotynę, ale inni zostali puszczeni wolno.

Za: Beati Martyri Orate Pro Nobis, 2002

[powrót]